Tasarım işi, nihayetinde onu sipariş edenin yansıması. Zekası, karakteri, sevinçleri ve korkuları öyle yansır ki, farketmeden de olsa tasarıma müdahele eder. Nice dışa vurduğu duygusu da işin içine katılır ve böylece işin sonucunun sorumluluğunu da üzerine almış olur. Birbirimize görünmez bağlarla bağlı, kaçınılmaz şekilde kendi doğamızla birlikte ilerleyen süreç, bakmışız ki bir gecede çiçek açmış…
Kendisine ayna tuttuğumuz kişi eğer işini tutkuyla yapıyorsa, markasının vaadi çocukluk hayallerine uzanıyorsa, kendini buna mecbur bırakıyorsa; o çiçek tohumlarını doğru atmasını, sabırla büyütmesini çok iyi bilir
–
Şirketlerde, okullarda, mahallelerde; kuşaklar boyunca bir araya gelen insanların devridaimi içinde, yeni jenerasyonlara neyin nasıl yapılacağı değil, daha çok neyin nasıl yapılamayacağı öğretildi. Kocaman bir kulaktan kulağa oyunu oynandı; herkes kendine miras kalan korkuyu, kuralı, çekinceyi ve travmayı bir sonrakine aktardı.
–
şöyle bir hikaye olmuş olamaz mı?
Yoksul bir mahallede büyüyen bir kadın, günün birinde zengin bir adamla evleniyor. Zamanla, akşamları ipek pijama giymediğinde kocasının onu beğenmeyeceğini düşünmeye başlıyor. Bu küçük inancı, zarafet sandığı bir alışkanlığa dönüştürüyor. Kızını da aynı bakış açısıyla büyütüyor. Yıllar sonra, o kız da anne oluyor. Ve bir gece kendi kızına dönüp şöyle diyor:
“Biz kadınlar, nesillerdir ipek pijama giyeriz”
Ne kadar hanım, ne kadar zarif, ne kadar şık söylüyor bunu
Ama kimse hatırlamıyor: Bu kültürün tohumu, zamanında kendini yetersiz hisseden bir büyük annenin eksiklik duygusuyla atılmıştı
Etrafın aslında olmak istemeyeceğin örneklerle dolu
–
“Savaşan savaşmış, ölmüş; biz savaştan kaçanların çocuklarıyız.” derler ya;
Kapitalist düzende ise tam tersi bir durum içinde, sadece kazanmış olanların ekosistemindeyiz
Kazanmış olarak gördüklerimizin ise genele vurduğumuzda %1 bile etmediğinin farkında olalım
Her fırsatta olmayanı yapmak arzumla çelişen ve bunu “kapital” düşündüğü için direndiğini söyleyen insanlara karşı ben de direncimi koruyup ekstra güçlendirmeye çalışıyorum
Biz zaten her birimiz varız, ve benzeri olmayanız
Sen taklit ederek var olanı tekrar ediyorsun ve kamufle oluyorsun
İçerik sen olacaksın be adam
–
Bazı terapiler, neden süperstar olamadım, olamayacağım, olabilir miyim acaba, bunu bana inandır konulu değil midir?
–
Artık kimse için, senin için bile önemi kalmayınca, tüm hayallerin gerçek olacak
–
Sadece kelimeler ve renklerle sınırlı olduğumuzu, bir karıncalı ekranda doğru pikselleri doğru renkte yakarsak, bildiğimiz ve gördüğümüzle sınırlı kelimelerle düşündüğümüz ne varsa görebileceğimizi, makineye de öğrettik
Makineye daha önce 1 ve 0, her şeyin dualite olduğunu da öğretmişiz
Makineye “yargılamayı” öğretseydik kesin yapay zekanın yazdığı senaryoyu değiştirmeden oynayan insanları yargılardı
