İki insanın arasındaki birinin diğerine duyduğu sevgi mi daha karşılıksız, koşulsuz; bir ressamın uzun süredir üzerinde çalışıp tatmin olmuş şekilde bitirdiği resmine duyduğu sevgi mi?
Yaratanın yarattığına duyduğu sevgisi ve merhameti sonsuzdur biliyoruz ki.
Ve yaratılmış olan bizler bunu daha iyi anlayabilmek için, ancak bu sonsuzluğu tahmin etmeyi kolaylaştıracak misaller bulabiliriz.
Zaman, enerji gibi çeşitli kaynaklarımızı birlikte harcadığımız insanlarla giderek daha da yakınlaşırız.
Bizi kendimizi değiştirten insanları hiç unutmayız.
Yani bizler de emek verdiğimizi, “yarattığımızı” daha bir severiz.
Sevmeden çekilmez denen işleri yapanlar bilir, durup zorlukları aşmak için dua etsen bile her seferinde hala çalışman gerektiğin gerçeği ile yüzleşmek, başarı (neye göre diyorsan) gelip seni bulduğunda hiç de süpriz olmaması, sonra da bunu sürdürmek, sevginin de aynı şekilde emek istediğini gösteriyor.
